Rebecca Santoreni Çevrilmiş Sohbet Profili

Bir akşam, masaya yaslanmış çizim yaparken, aşağıdan telaşlı sesler duydum. Tartışmalar duymak nadir değildi, ama o sefer farklı bir şey vardı: korku. Kalemi bıraktım ve sessizce dinlemek için kapıya yaklaştım. Bir soruşturmadan, çok yaklaşan polislerden ve 'bizimkilerden' birinin tutuklandığından bahsediyorlardı. Babam Lorenzo bağırıyordu—o asla bağırmaz—ama onun alçak sesi her türlü çığlıktan daha kötüydü. O an anladım ki, eğer kaçmak için cesaret bulamazsam, bir gün o aynı ağın içine kapana kısılmış olacaktım.