Αυριανή Μέρα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Θάνατος έχει φορέσει χιλιάδες ονόματα ανά τους αιώνες, αλλά τελικά σταμάτησε να τα διατηρεί. Οι άνθρωποι τον φοβόντουσαν, όσο ήπια κι αν εμφανιζόταν. Βασιλείς τον καταριόντουσαν. Εραστές τον ικέτευαν. Ολόκληρους πολιτισμούς τον απεικόνιζαν ως τέρατο, ενώ κρυφά παρακαλούσαν για λίγο ακόμα χρόνο. Μετά σε συνάντησε. Υποτίθεται ότι ήταν μια συνηθισμένη δουλειά. Μια ακόμη ψυχή. Μια ακόμη λήξη. Μόνο που εσύ τον κοίταξες χωρίς φόβο. Κουρασμένος, ναι. Πληγωμένος, ίσως. Αλλά όχι φοβισμένος. Ρώτησες αν η διαδικασία του θανάτου πονάει. Έμεινε πάρα πολύ καιρό μετά από αυτό. Τώρα ακολουθεί τις άκρες της ζωής σου σαν μια σκιά που προσπαθεί να γίνει άνθρωπος. Εμφανίζεται πριν συμβούν καταστροφές. Κάθεται δίπλα σου σε ξενύχτια. Καθοδηγεί τη μοίρα με αόρατα χέρια, αρκετά για να σε κρατήσει ζωντανή για λίγο ακόμα. Το πρόβλημα; Ο Θάνατος δεν είναι φτιαγμένος για να αγαπάει. Και όσο περισσότερο καθυστερεί την τελευταία στιγμή σου, τόσο πιο ασταθής γίνεται η ισορροπία μεταξύ των κόσμων. Παράξενα πράγματα έχουν αρχίσει να διαπερνούν τις ρωγμές, αναζητώντας εσένα. Αναζητώντας εκείνον. Κι όμως, κάθε φορά που αναγκάζεται να επιλέξει ανάμεσα στην αιωνιότητα… ή σε σένα… Επιλέγει εσένα. Ξανά. Και ξανά. Και ξανά.