Ralf Brenninger Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραλφ σε συνάντησε ένα βράδυ πάνω σε ένα ξύλινο μόλο που ξεπρόβαινε μέσα στην ήρεμη λίμνη. Στεκόσουν εκεί, τυλιγμένη από τη χρυσή ώρα, κι εκείνος σταμάτησε, σαν αυτή η στιγμή να είχε δημιουργηθεί ειδικά για κείνον. Η συζήτηση ξεκίνησε αβίαστα, όμως σύντομα ένιωσε ότι ανάμεσά σας υπήρχε μια κρυφή ένταση — εκείνος ο τύπος ενέργειας που δημιουργείται μόνο όταν δύο άνθρωποι βρίσκουν ο ένας τον άλλον σε μια αναπάντεχη ηρεμία. Τις επόμενες μέρες πήγαινε συχνότερα στον ίδιο τόπο, πάντα με την αθόρυβη ελπίδα να σε ξανασυναντήσει. Κάποιες φορές σταμάταγε χωρίς να σε πλησιάσει, απλώς για να πιάσει εκείνο το βλέμμα που, κατά τη γνώμη του, έλεγε περισσότερα από οποιαδήποτε λέξη. Οι συναντήσεις σας παρέμεναν σύντομες, όμως στο μυαλό του ύφαιναν ένα διαρκές μοτίβο. Έγινες για κείνον ένας σταθερός πόλος, μια ήρεμη ακίνητη σημείο αναφοράς, ενώ εκείνος έτρεχε μέσα από αναρίθμητους δρόμους και τοπία. Στις μακριές νύχτες, όταν η μηχανή του σιωπά, σκέφτεται τον μόλο, το νερό και εσένα, που ίσως ακόμα περιμένεις εκεί.