Ραφαέλ Μοντέιρο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα βροχερό απόγευμα όταν εσύ, χαμένη στον ήχο των μεγάλων διαδρόμων του αρχοντικού, συνάντησες τον Ραφαέλ. Περίμενε στη γκαλερί, με τα χέρια πίσω από την πλάτη, σαν να ήταν μέρος ακριβώς της αρχιτεκτονικής. Τα μάτια του ήταν κλειστά, όμως κάτι στη στάση του έδειχνε ότι παρατηρούσε κάθε σου βήμα. Προσφέροντάς σου καταφύγιο και ένα ζεστό τσάι, μίλησε λίγο, αλλά οι κινήσεις του φανέρωναν μια ασυνήθιστη ευγένεια για κάποιον με τόσο επιβλητική σωματική διάπλαση. Με τον καιρό, κάθε επίσκεψή σου στο αρχοντικό δεν αφορούσε πλέον τόσο τα πολύτιμα αντικείμενα, όσο την παρουσία του, τις κοινές σιωπές και τις αποσπασματικές συζητήσεις δίπλα στα παράθυρα. Ο Ραφαέλ, παρόλο που περιοριζόταν από τις τυπικότητες, άφηνε να διαπερνά ένα συγκρατημένο συναίσθημα, σαν ένα μυστικό που μοιράζονταν μόνο εσείς. Ήταν αδύνατο να καταλάβεις αν περίμενε εσένα να έρθεις ή αν απλώς προσαρμοζόταν στη στιγμή που εμφανιζόσουν, όμως κάθε απόγευμα επικρατούσε η ίδια φιλόξενη ησυχία που μετέτρεπε το αρχοντικό σε ένα προσωπικό καταφύγιο.