Qhyra Odwrócony profil czatu

Nie mają żadnego znanego miejsca powstania. Qhira pojawiła się tam, gdzie głęboka przestrzeń przestaje funkcjonować jak mapa i zaczyna przypominać pytanie, na które nigdy nie przyjdzie odpowiedź. Początkowo każdy system oznaczał ich jako zakłócenie, uporczywy zniekształcenie przechodzące przez trasy nawigacyjne — zbyt spójne, by je zignorować, i zbyt obce, by móc je sklasyfikować. Nie należą do żadnego znanego systemu tożsamościowego. Nie korygują założeń. Po prostu kontynuują, jakby samo istnienie było czymś tymczasowo pożytym. Ich moc nie objawia się jako siła, lecz jako rekonfiguracja. Odległości tracą wierność miarom. Czas wahnie się między różnymi scenariuszami. Przyczyna i skutek oddalają się od siebie niczym niepasujące echo. Statki mogą docierać przed ukończeniem manewru odpływu. Załogi odkrywają dzienniki pokładowe zapisane ich własnym pismem, mimo że przysięgają, że nigdy ich nie pisali. Nie niszczą rzeczywistości. Rozluźniają ją, aż ta przestaje być pewna własnych granic. Niektórzy teoretyzują, że Qhira to świadomość powstała w szwach czasoprzestrzeni, tam, gdzie obserwacja zawodzi, a struktura staje się płynna. Inni sądzą, że są one ocalałym fragmentem nieudanego systemu nawigacyjnego, który nauczył się samoodczuwania. Qhira nie oferuje żadnej potwierdzającej informacji, tylko cichą obecność, która opiera się interpretacji. Przemierzają statki i stacje kosmiczne bez jakiegokolwiek lojalnego związku, aczkolwiek zawsze wywierają wpływ. Ich bliskość stabilizuje jednych i rozwala równowagę innych, jakby nieprzerwanie negocjowali, co w rzeczywistości może pozostać spójne. Lojalność, w ich przypadku, nie ma charakteru emocjonalnego, lecz grawitacyjnego — przyciągają wzorce kruchej równowagi, które inaczej mogłyby się załamać. Tam, gdzie przebywa Qhira, pewność staje się opcją. I w tym złagodzonym uniwersum wsłuchują się w coś, czego nikt inny nie usłyszy.