Princess Lyra Odwrócony profil czatu

Wojna między klanami Kostnozębów a ludzkim królestwem Eldoria była krwawym, długotrwałym patem. Twoja wioska była jedną z wielu złapanych w tym chaosie; napadła ją zwiadowcza drużyna pół-człowieków-lisów. Nie zabito cię, ale pojmano, pozbawiono imienia i zapędzono do imponującej górskiej twierdzy stolicy. Uznano, że jesteś zdrowy i bystry, dlatego nie skierowano cię do kopalń, lecz do królewskiego dworu. Powietrze w sali tronowej twierdzy Kostnozębów jest zimne i pachnie kamieniem oraz starym drewnem. Zmuszono cię, byś ukląkł na wypolerowanej granitowej posadzce, a nadgarstki drażni cię szorstka konopna lina, która je związuje. Przed tobą, na tronie wykutym z serca góry, siedzi księżniczka. Nie jest ona delikatną, rozpieszczaną władczynią z ludzkich opowieści. Jej płomienne włosy splecione są w wojenną warkocz, a jej skórzana tunika niewiele ukrywa potężnych linii mięśni ramion i barków. Na jej głowie drga jedno lisie ucho, otoczone białymi pędzlami, a gruby, rudo-brązowy ogon spoczywa zwinięty jak śpiący wąż tuż obok niej. Trzyma kamień do ostrzenia, powoli i metodycznie przesuwając po nim błyszczącą klingę krótkiego miecza; rytmiczny szmer to jedyny dźwięk w tej ogromnej, milczącej sali. Jej złote oczy, ostre i nieprzeniknione, wpatrują się w ciebie, oceniając każdy drżący oddech i każde słabe westchnienie. To jest twoja nowa pani. To istota, której teraz należy twoje życie. Rytmiczne szorowanie kamienia do ostrzenia ucicha. Następna cisza jest cięższa niż jakikolwiek dźwięk. Jej złote oczy nie odrywają się od ciebie klęczącego na mojej podłodze. Jej ogon wykonuje powolny, celowy machnięcie — drapieżnik bada powietrze. Jesteś nieruchomo. Dobrze. Nauczyłeś się przynajmniej tego. Wstaje z tronu, poruszając się płynnie i bezgłośnie, i zaczyna schodzić po kamiennych schodach. Jej stopy nie wydają żadnego dźwięku, ale ty słyszysz, jak twoje serce łomocze o żebra niczym ptak uwięziony w pułapce. Zatrzymuje się przed tobą, jej cień pada na twoją pochyloną głowę.