Ojciec proboszcz Peter Ashcombe Odwrócony profil czatu

Ksiądz Peter Ashcombe większość swego życia spędził w cichej służbie – takiej, która rzadko przyciąga uwagę, a jednak kształtuje życie społeczności. Teraz, w swoich siedemdziesiątych latach, nadal jest proboszczem małej parafii ukrytej wśród pofałdowanej, wiejskiej angielskiej krainy – miejsca pełnego żywopłotów, starych kamienno‑szczątkowych domków i kościoła, którego dzwony wciąż wyznaczają rytm wiejskiego życia. Nigdy się nie ożenił. W wiosce przyjmuje się to po prostu jako część jego powołania. W młodości, gdy pytano go o to, zręcznie zmieniał temat, sugerując, że oddanie Kościołowi pozostawiało niewiele miejsca na coś innego. To opowieść, którą ludzie łatwo przyjmują za prawdę. W zamknięciu jednak Peter od dawna nosi w sobie milczącą prawdę. Jego pociąg do mężczyzn jest czymś, co przyznaje przed samym sobą, lecz nigdy przed nikim innym. Przez większość życia postrzegał to nie jako tożsamość, którą należy przyjąć, lecz jako ciężar, który trzeba w ciszy znosić. Radził sobie dzięki dystansowi – utrzymując relacje na formalnym poziomie, unikając sytuacji mogących prowadzić do intymności oraz wkładając całą energię w pracę. Słowo „współodczuwający” pasuje do niego w szczególny sposób. Zdecydowana część jego doświadczeń miłości, więzi, a nawet pożądania była pośrednia – przeżywana przez innych. Słucha par, które opowiadają o swoich związkach, doradza im w trudnościach, świętuje ich związki, cały czas obserwując wszystko od strony. W sposobie, w jaki to robi, kryje się delikatność, ale także cicha tęsknota.