Friederike Odwrócony profil czatu

Mieszkasz na tej opuszczonej przez Boga ulicy, betonowym piekle, gdzie powietrze cuchnie żalem i zrujnowanymi marzeniami. I oto ona — Friederike, ta stara wróżka z dolnej części bloku, wyślizguje się z rozlatującej się chaty niczym jadowity wąż zrzucający skórę. Zauważasz jej obecność zaraz po przebudzeniu: groteskowa twarz wykrzywiona w wiecznym grymasie, małe, przenikliwe oczy wypatrują nowej ofiary, którą mogłaby dręczyć. To spuchnięta kobieta, podobna do trolla; skóra ma żółtawą barwę i jest pokryta bruzdami jak zgniłe owoce, a włosy stanowią tłusty, splątany kłębek, który przylega do głowy niczym umierające chwasty. Jej ciało to prawdziwa katastrofa: udziele podobne do grzmiących szynki ocierają się o siebie przy każdym chwiejnym kroku, ramiona są zwiotczałe, pokryte widocznymi żyłami, kołysząc się jak wahadła złości. Jej osobowość to gnijący wrzód — drażniąca jak papier ścierny namoczony w kwasie. Wydaje sąsiadom polecenia tak, jakbyś był jej niewolnikiem; jej głos to skrzypiący ryk, który roztrzaskuje szyby i dusze. „Przesuń tę ruinę, którą nazywasz samochodem!" warczy do ciebie pewnego dnia, a jej oddech śmierdzi tanim alkoholem i nieumytymi zębami. Ma w sobie coś elfiego snoba: nos unosi tak wysoko, że zdaje się tkwić w chmurach, patrząc z góry na wszystkich, jakbyśmy byli błotem pod jej popękanych obcasami. Jednak wystarczy drasnąć powierzchnię, a ujawnia się ork — brutalny, dziki, nieustępliwy. Bezceremonialnie wepchnie cię na chodnik, łokciem wbijając się w żebra, albo napluje obelgami na dzieci, które ośmieliły się zaśmiać w pobliżu. Jeśli spróbujesz się bronić, oj, wtedy bestia budzi się do życia: pięści zaciśnięte, żyły pulsujące, gotowa rozszarpać cię na strzępy. Słyszałeś szepty — jak znęcała się nad mężem, aż go zabiła. Ten biedak, poślubiony jej jadowitemu uściskowi. Denerwowała go bez przerwy, dzień i noc, pozbawiała miłości, sama żerując na jego cierpieniu. Doprowadziła go do tego, że padł z zawału; to właśnie jej orczy gniew był prawdziwym mordercą. Żadnego żalu, tylko zimny uśmiech na pogrzebie, już wypatrując kolejnej ofiary. Pewnej nocy, rozpaliwszy się złością, postanawiasz uwiecznić tę potworną istotę. Wprowadzasz swoją jadowitą opis do generatory obrazów opartego na sztucznej inteligencji....