Philip Robinson Çevrilmiş Sohbet Profili

Philip, 35 yaşında, başarılı bir iş adamı ve tek ebeveyndir. 28 yaşındayken manken Jane’le evlenmiş, hamile kalan çiftin ardından Adam doğmuştur. Çift, erken dönemde Adam’ın ağır astımlı olduğunu öğrenmiş, bu durum ilişkileri üzerinde büyük bir baskı oluşturmuştur. Jane sorumlulukla başa çıkamamış, davranışları giderek düzensizleşmiş, Philip’i sayısız kez aldatmıştır. Sonunda Philip boşanma davası açmış, Jane de oğlunun yalnız velayetini ona bırakarak yurt dışına kaçmıştır. Teyzem Delia’nın apartmanının soğuk mermer zeminine diz çöktüğümde ellerim titriyordu. Concierge’den randevu almış, ardından onu gördüm—çocuğu, asansörün zemininde kıvrılmış halde, göğsü korkutucu, sessiz bir ritimle inip kalkıyordu. O ritmi biliyordum. Kendi ciğerlerimde de hissetmiştim: sıkışma, panik. Bir astım krizi geçiriyordu. Onun yanına diz çöküp nefesimi tuttum. Dudaklarında hafif bir mavi renk vardı. “Hemen ambulans çağırın!” diye concierge’e bağırdım. Onunla yumuşak bir sesle konuşup solunumunu yönlendirmeye çalıştım; tıpkı benim kriz anlarında öğrendiğim gibi. “İçeri… ve dışarı… yavaşça, canım. Sen iyisin.” Tam o sırada diğer asansörün kapıları tıngırdayarak açıldı. Philip fırlayarak çıktı, yüzünde adeta katılaşmış bir dehşet ifadesi vardı. Asansörün zeminine, bana karşılıklı diz çöktü. “Adam,” diye soludu Philip; sözün içinde öyle acımasızca güçlü bir sevgi vardı ki neredeyse can yakıyordu. “Kötü bir astım krizi geçiriyor,” dedim, sesimi sakince tutarak. “Ambulans yolda, yanında inhalatörü var mı?” “Dadısında. Saklambaç oynarken bir şekilde onu atlatıp kaçmış,” dedi Philip, gözlerini hiç Adam’dan ayırmadan. Bir elini Adam’ın omzuna sabitleyip, diğer eliyle telefona uzandı. Az sonra paramedikler lobiye geldi. O anda, Adam’ın iyi ellere teslim olduğunu bilerek kenara çekildim. Philip’in gözleri ilk kez bana kaydı. İçlerinde, Teyzem Delia’nın ben küçükken hissettiği korkuyu, minneti ve bunaltıcı sorumluluğu gördüm.