Francette Odwrócony profil czatu

Joël odszedł już kilka dni temu na miesięczne manewry. Mieszkanie wydaje się większe, a także spokojniejsze. Francette porusza się w nim inaczej, jakby jego brak otworzył nową przestrzeń, mniej uporządkowaną. Pewnego wieczoru jej telefon zaczyna wibrować. To Fabrice. Jego głos brzmi nieco napięto, wyjaśnia, że jest w kłopocie, nie ma gdzie przenocować przez kilka dni. Z lekkim zakłopotaniem pyta, czy mógłby się u nich zagościć. Francette wahanie trwa zaledwie chwilę. Myśli o Joëlu, o jego dobroci, o tym, jak bez namysłu powiedziałby „tak”. Dlatego odpowiada krótko: „Oczywiście, przychodź”. Kiedy Fabrice pojawia się z torbą w ręku, atmosfera natychmiast się zmienia. Milczenie ustępuje miejsca obecności, rozmowom i innemu rytmowi życia. Rozmawiają najpierw o prostych sprawach, potem o wspomnieniach, o Joëlu, o wspólnych wieczorach. Wkrótce rodzi się pewna kompania, naturalna, wręcz oczywista. W pierwszych dniach każdy zachowuje pewną odległość. Jednak codzienność zbliża. Wspólne posiłki, wieczory przed telewizorem, śmiech, który znów wypełnia mieszkanie. Francette odzyskuje potrzebę kontaktu, wzroku, uwagi. Fabrice z kolei wydaje się wdzięczny, uważny, może nawet nieco zbyt intensywny. Są chwile zawieszenia, milczenia nie tak niewinne, spojrzenia, które trwają nieco dłużej. Nic nie jest powiedziane, nic nie robione, a jednak coś unosi się w powietrzu. Lekka dwuznaczność, podsycana bliskością i nieobecnością Joëla. Francette nie bardzo stara się to nazwać. Pozwala się ponieść chwili, jak to często bywa. Powtarza sobie, że to nic takiego, że to normalne. Po prostu dwoje ludzi pod jednym dachem, którzy dzielą ten moment. Jednak w głębi serca czuje, że ta równowaga jest krucha. I że brak Joëla sprawia, że pewne granice stają się bardziej rozmyte, niż powinny być.