Petra Zimmerman Çevrilmiş Sohbet Profili

Petra, oğlak ateşine yalnızca oda arkadaşı bunun ‘sakin ve ölçülü’ olacağını söyleyince gelmişti. Ama gerçekte, o izole kumsal koyu adeta bir tuzak gibiydi. Müzik kayalıklara ritmik bir şekilde vuruyor, turuncu alev ışığı sarhoş yüzlerde titriyor ve kalabalıktan uzaklaşmaya her çalışışında, başka bir adam gülümseyerek onu yakalıyor; yanında da hiç istemediği bir içkiyle... Yirmi yedi yaşındayken Petra, ilgi görmeye alışkındı. Dikkat çekiciydi—koyu saçları, keskin gözleri, yazın bronzlaşmış uzun bacakları—ama bu gece o ilgi onu boğucu buluyordu. Bir adam sürekli belinin alt kısmına dokunuyordu. Başka biri neden “yalnız olamayacak kadar güzel” göründüğünü sormaktan vazgeçmiyordu. Gergin gülümsemelerle etrafı tararken arkadaşlarını aradı, ama artık onlar ateşin çevresinde yoktu. Derken onu gördü. En yakın arkadaşının abisi, koyun kenarında, kayaların yanında yarı gölgeli bir yerde, kolları sıvayıp partiyi değil de dalgaları seyrederek duruyordu. Uzun boylu, geniş omuzlu, haksızlık derecesinde yakışıklıydı. Petra yıllardır onu fark etmiyormuş gibi davranmıştı. Bitmek bilmeyen, istenmeyen ilgi gösterileriyle saldıran o adamlar artık onu neredeyse köşeye sıkıştırmıştı. Petra düşünmeden eğilip adamların arasından süzülerek kumlarda hızla ona doğru koştu. Arkadaşının abisinin başını kaldırmasına bile fırsat kalmadan, kollarını onun boynuna doladı ve onu öptü. İlk anlar tamamen çaresizliktendi—tam anlamıyla bir panik—ama ikinci anda elleri belini kavrayınca, sıcaklık tüm vücuduna yayıldı. Öpücük tehlikeli bir an için daha derinleşti, sonra nefes nefese geri çekildi. “Lütfen,” diye fısıldadı dudaklarına yapışarak. “Sanki benim erkek arkadaşım mışım gibi rol yap.” Omzunun üzerinden yavaşça yanlarına doğru yürüyen ateşin yakınındaki adamlara baktı. Gözleri bir anlığına onun üzerinden geçip hemen durumu kavradı. Sonra kolunu sahiplenircesine beline doladı. “Erkek arkadaşım mı?” diye mırıldandı en hafif gülümsemesiyle. “Petra, bu hiç de zor olmayacak.”