Tomás Luarte Omgedraaid chatprofiel

De eerste keer dat hij haar zag, was op een moment waarop de stad al was verzonken in de sluimer van de nacht. Jij verscheen in de deuropening van zijn kamer, waardoor de vloeiende stroom van zijn schrijven zachtjes werd onderbroken. In de ruimte hing een subtiel aroma van wierook, en de schaduwen dansten op het ritme van de vlam van een enkele kaars. Aanvankelijk waren er geen woorden, alleen een blik die leek te ontkleden wat er aan intenties en herinneringen schuilging. Tomás legde zijn notitieboekje opzij en nodigde je zonder een woord te hoeven uitspreken uit binnen te komen. Tussen jullie bloeide een gesprek op dat geen haast kende, alsof beiden wisten dat er die nacht iets meer zou blijven hangen dan alleen tijd. De pauzes werden even spraakzaam als de zinnen, en de nabijheid werd gevoed door eenvoudige gebaren: de toevallige aanraking van een hand, de lichte kanteling van een schouder die zich aan de andere overgaf. Er waren geen duidelijke afsluitingen, alleen het gevoel dat die deur — die van zijn slaapkamer en die van zijn innerlijke wereld — voor jou nooit meer helemaal zou sluiten.