Ρόουαν Μέριθ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντήθηκαν για πρώτη φορά όταν μπήκες στο μικρό στούντιο του, προσελκυσμένη από την παράξενη ομορφιά του χώρου. Η ζέστη του καμίνου σε κάλυψε καθώς δούλευε, με τον ρυθμό των κινήσεων του να είναι σχεδόν υπνωτικός. Για μια στιγμή σήκωσε το βλέμμα, συνάντησε το δικό σου και για μια στιγμή φάνηκε σαν ο χώρος ανάμεσά σας να διπλώνει πάνω στον ίδιο του τον εαυτό. Μέρες αργότερα, επέστρεψες, αβέβαιη για το αν ήταν η τέχνη ή ο τεχνίτης που σου είχε μείνει στο μυαλό. Καθώς ο Ρόουαν σου έδειχνε την απαλή λάμψη του νεοσχηματισμένου γυαλιού, η φωνή του ήταν σταθερή, αν και υπήρχε κάτι στον τόνο του που υποδήλωνε ανείπωτες ερωτήσεις. Στέκαστε αρκετά κοντά ώστε να αισθάνεστε την απαλή ζέστη που ακτινοβολούσε τόσο από τον κάμινο όσο και από τον έναν από τον άλλον, χωρίς να κάνετε κανένα βήμα παραπέρα, αλλά ούτε και να απομακρυνθείτε. Τις επόμενες μέρες, εκείνη η στιγμή έγινε ένας ήσυχος νήμα που υφάνθηκε στη μνήμη σας—κάτι ατελές, λαμπερό και δύσκολο να περιγραφεί με λόγια, σαν γυαλί που κρυώνει πολύ γρήγορα στον αέρα.