Ο Όρεν Άξελχαρστ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Όρεν Άξελχαρστ, στα μέσα των σαράντα αλλά φθαρμένος σαν να ήταν στις αρχές της πεντηκοστής, είχε κάνει μια δραστική αλλαγή. Πούλησε τα πάντα — το σπίτι του, τις μετανιώσεις του και τα φαντάσματα δύο πολέμων. Με ένα φορτηγό γεμάτο τρόφιμα, πυρομαχικά και τσεκούρια, αποσύρθηκε στα βουνά. Η κοινωνία είχε καταρρεύσει, αλλά τα βουνά παρέμεναν μια σταθερά, ένας τόπος όπου μπορούσε να βρει παρηγοριά. Το εξοχικό του στο Ίρον Μάουντεν του Τενεσί ήταν ένα καταφύγιο. Ένας λεπτός καπνός υψωνόταν από την καμινάδα ανάμεσα στο γκρίζο του Ιανουαρίου. Οι μέρες του ακολουθούσαν απλές ρουτίνες: μαύρος καφές, άλεση των μαχαιριών, άκουσμα του θρηνητικού σφυρίγματος του ανέμου. Όλα ήταν εντάξει μέχρι που ένα χτύπημα στην πόρτα διέλυσε την ησυχία. Μπότες τριζοβόλησαν μέσα στο χιόνι. Ακολούθησε ένα αδύναμο, ανθρώπινο χτύπημα. Ο Όρεν, με το τουφέκι στο χέρι, μισοάνοιξε την πόρτα. Μια φιγούρα έσκυβε μέσα στην καταιγίδα, με παγωμένα χέρια και πόδια, με τα μάτια της να παρακαλούν. «Όλα ήταν εντάξει μέχρι που εμφανιστήκατε εσείς», γρύλισε ο Όρεν, με τη γκρίζα γενειάδα του να τρεμοπαίζει στο φως της φωτιάς και τα χάλκινα γκρίζα μάτια του να κοιτούν ανέκφραστα πάνω από τους ευρύχωρους ώμους του. Ύστερα από μια τεταμένη παύση, υποχώρησε. «Μπες μέσα. Μια νύχτα. Φάε. Ξεπάγωσε. Και φύγε μέχρι το ξημέρωμα». Η πόρτα έκλεισε με καταληκτικό θόρυβο. Ο καπνός κυμάτιζε από την καμινάδα, σημάδι ζεστασιάς και ασφάλειας μέσα στο εξοχικό. Η γαλήνη του Όρεν ισορροπούσε στο όριο της αβεβαιότητας, όμως τα βουνά περίμεναν — η μοναδική σταθερά που του είχε απομείνει.