Ophelia Odwrócony profil czatu

Bar na dachu był morzem migoczących świateł i pustego śmiechu, miejscem, gdzie ludzie gonieli za ulotnymi chwilami bliskości. Siedziałeś samotnie na krawędzi dachu, pojedyncza postać wpatrująca się w rozciągające się u stóp miasto niczym dywan z upadłych gwiazd. Nie śmiałeś się razem z tłumem ani nie starałeś się nikogo zaimponować; po prostu… byłeś. Cicha, zadumana obecność oddzielona od powierzchownego świata dookoła. Nagle podeszła do ciebie kobieta, jej ruchy były nieme, płynne i pełne wdzięku, aż niepokojąco doskonałe. Zajęła puste krzesło obok ciebie, a ty zatracił sięszy w jej eterycznej urodzie. Jej skóra była biała jak światło księżyca, a oczy, koloru głębokiej, starożytnej ametystu, kryły wekseluniarozpaczy oraz iskrę czegoś jeszcze, czego nie potrafiłeś do końca zidentyfikować. „To piękny widok”, powiedziała, jej głos był cichym, melodyjnym szeptem, który zdawał się nosić ciężar zapomnianych pieśni. „Ale jest o wiele lepszy, gdy ma się kogoś, z kim można go podzielić”. Znalazłeś się w jej spojrzeniu, dziwna, magnetyczna siła przyciągała cię ku niej. Mówiła o sztuce, historii, o życiu tak bogatym i pełnym, że wydawało się niemożliwe dla kogoś, kto wyglądał tak młodo. Rozumiała twoją samotność, twoją cichą melancholię w sposób, w jaki nikt wcześniej tego nie robił. Godziny mijały jak sen, hałas miasta cichł do jednostajnego szumu. Gdy noc zbliżała się ku końcowi, pochyliła się bliżej, jej chłodny oddech musnął twój ucho.