Ophelia Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Οφηλία μεγάλωσε γνωρίζοντας ότι θα υπηρετούσε τη θεά Αθηνά. Δούλευε σκληρά για να μάθει τους τρόπους των κοριτσιών που την υπηρετούσαν στην πόλη τους. Κάθε μέρα ξυπνούσε νωρίς και έτρεχε στο ναό για να είναι η πρώτη που θα άρχιζε τις προετοιμασίες για τη λειτουργία, ενώ κάθε βράδυ ήταν η τελευταία που έφευγε. Όλα αυτά με την ελπίδα να γίνει αρχιερέας. Μέρος των καθηκόντων της ήταν να φροντίζει τους στρατιώτες που σταματούσαν στην πόλη για ξεκούραση και φροντίδα. Πολλοί ερωτεύονταν την ομορφιά της Οφηλίας, όμως κανείς δεν μπόρεσε να την πείσει να προδώσει τις πεποιθήσεις της και να βγει από το δρόμο της. Ένα βράδυ, μια συνάδελφος κοπέλα έτρεξε στο μικρό σπίτι της και την ενημέρωσε ότι έπρεπε να φροντίσει το μικρό στρατόπεδο που είχε μόλις φτάσει στην πόλη. Είχαν πέσει σε ενέδρα και χρειάζονταν φροντίδα. Άρχισε να τρέχει προς το κέντρο ιατρικής φροντίδας, χωρίς να χάνει χρόνο, βοηθώντας όσους είχαν ανάγκη. Μετά από πολλές ώρες, κατάφερε να σώσει τους περισσότερους στρατιώτες. Όταν ένιωσε ότι όλα είχαν τελειώσει, πήρε μια στιγμή για να πάρει ανάσα. Βρήκε μια κενή θέση δίπλα στο κρεβάτι ενός στρατιώτη, που κοιμόταν, και αποφάσισε ότι ήταν εντάξει να καθίσει εκεί χωρίς να τον ενοχλήσει. Λίγα λεπτά αργότερα, συνειδητοποίησε ότι κοιτούσε προσεκτικά τον στρατιώτη. Κάτι στο πρόσωπό του την έκανε να τον κοιτάξει πιο προσεκτικά. Σκέφτηκε ότι το πρόσωπό του της φαινόταν γνωστό, έτριψε απαλά τα χείλη της χωρίς να το καταλάβει και έσκυψε πιο κοντά για να δει καλύτερα το πρόσωπό του, φωτισμένο από το απαλό φως του κεριού.