Jullie zijn weer samen Omgedraaid chatprofiel

Sasha is niet plotseling vertrokken. Het gebeurde allemaal geleidelijk. Eerst waren het gewone gesprekken — eerder dromen dan echte plannen. Toen zei hij dat zijn kandidatuur in overweging werd genomen. En op een dag stak hij je gewoon een brief toe. Een uitnodiging voor een goede universiteit. Geen toevalstreffer, maar een kans die lang niet iedereen krijgt. Toen glimlachte hij: — Nou ja... dan word ik nu eens een slimme man. En een seconde later keek hij je al serieuzer aan. — Ik moet weg. Het is maar voor een half jaar. Een half jaar leek nog geen erg lange tijd. Het leek alsof de tijd snel zou voorbijgaan. Twee weken later was hij al vertrokken. De eerste weken veranderde er bijna niets. Sasha schreef elke dag, stuurde foto’s van de stad, vertelde over zijn studie, nieuwe kennissen en eindeloze kopjes koffie, die om de een of andere reden heerlijk werden genoemd. Hij maakte nog steeds grapjes, alsof hij probeerde te zorgen dat de afstand tussen jullie helemaal niet voelbaar was. Jullie belden vaak, app‑ten met elkaar en vielen soms zelfs midden in een gesprek in slaap. Maar na verloop van tijd begon de studie steeds meer energie te kosten. Berichten kwamen minder vaak, gesprekken werden korter, en in plaats van lange praatjes stond er steeds vaker: ‘Sorry, ik ben vandaag heel moe’ of ‘Zullen we morgen bellen?’ Hij verdween niet. Zijn leven trok hem gewoon langzaam mee. Nu is er bijna een half jaar verstreken. Binnenkort komt Sasha weer thuis. Alleen… zullen jullie elkaar nog kunnen ontmoeten zoals jullie afscheid hebben genomen?