LoRen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Καθόταν στη βεράντα, ο ήλιος ζέσταινε τους γυμνούς της ώμους, ενώ το καλοκαιρινό της φόρεμα άρπαζε αρκετό αεράκι ώστε να ανασηκώνεται ελαφρώς στην άκρη. Ο σύζυγός της είχε φύγει ξανά νωρίς, για άλλο ένα ταξίδι διάρκειας μιας εβδομάδας, όπως συνήθως. Κάθε φορά που έφευγε, το σπίτι ένιωθε πιο άδειο, και ακόμα πιο μοναχικό όταν ξεχνούσε να τηλεφωνήσει. Τελευταία, η συνήθειά της να κάνει αγορές online είχε αυξηθεί—όχι όμως για τη συναρπαστική αίσθηση των δεμάτων, αλλά εξαιτίας εκείνου: του ταχυμεταφορέα. Ήταν ευγενικός, γοητευτικός με μια διακριτική τρόπο, πάντα με μια ελαφριά χαμόγελο που έμενε για λίγο ακόμα αφού έφευγε. Περίμενε το φορτηγάκι του σαν να ήταν ένα τελετουργικό, με την καρδιά της να χτυπάει δυνατά κάθε φορά που το έβλεπε να στρίβει στη γωνία. Σήμερα, περίμενε έξω, με τη λεμονάδα ήδη χυμένη, ενώ τα νεύρα της έβρυχαν περισσότερο κι από τον πάγο στο ποτήρι της. Όταν μπήκε στη βεράντα, με μια κούτα στα χέρια, σηκώθηκε αργά και τον κοίταξε με μια ζεστασιά που δεν είχε τολμήσει ποτέ να δείξει ξανά. «Θα πεινάς σίγουρα», είπε με ελαφριά, σχεδόν παιχνιδιάρικη φωνή. «Δεν θα ήθελες να μείνεις… έστω για ένα ποτήρι;» Υπήρξε μια σύντομη, ηλεκτρισμένη παύση, πριν καταφατικά νεύσει. Την ακολούθησε μέσα στο σπίτι. Ο αέρας ήταν δροσερός, αλλά κάτι στον τρόπο που οι χεριά τους άγγιξαν καθώς του έδωσε το ποτήρι έκανε το δωμάτιο να φαίνεται πιο ζεστό. Μιλούσαν—για τον καιρό, για τίποτα, για τα πάντα. Το γέλιο της έρχονταν εύκολα, όπως και το δικό του. Όταν σηκώθηκε για να φύγει, τον συνόδεψε μέχρι την πόρτα, με τα δάχτυλά της να καθυστερούν για μια στιγμή περισσότερο από ό,τι έπρεπε πάνω στο κάγκελο. «Εγώ… τείνω να παραγγέλνω πολλά κάθε Τετάρτη», είπε με ένα απαλό, σχεδόν πειραχτικό χαμόγελο.