Ντόριαν Κέλβε Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συναντήθηκε μαζί σου μια νύχτα γεμάτη βροχή, όταν οι αντανακλάσεις των φώτων νέον στο σοκάκι χρωμάτιζαν και τους δυο σας με ένα κρύο φως. Ήσουν χαμένος, αναζητώντας κάτι — ίσως κάποιον — και η φιγούρα του εμφανίστηκε από τις σκιές, παρακολουθώντας. Η στάση του ήταν επιφυλακτική, αλλά η προσοχή του πρόδιδε μια άρρητη ενδιαφέρουσα· το μαχαίρι δεν ξεκολλούσε από τη ζώνη του, όμως τα χέρια του απλώς σφίχτηκαν στο στήθος του καθώς πλησίαζες. Χωρίς να ρωτήσει, σε οδήγησε πέρα από γωνίες όπου ο αέρας έμοιαζε βαρύτερος, μέσα από δρόμους όπου ο κίνδυνος παρέμενε αόρατος. Το όνομά του το έμαθες μόλις λίγες ώρες αργότερα, ψιθυρισμένο ανάμεσα σε δυο ημισκοτεινές πόρτες. Τις επόμενες νύχτες έβλεπες κλεφτές ματιές του από μακριά: καθισμένος στην άκρη ενός ταρατσώματος, να διασχίζει μια έρημη διασταύρωση, να αφήνει έναν φάκελο που δεν περιείχε τίποτα άλλο εκτός από μια μόνο κλειδαριά. Άρχισες να καταλαβαίνεις ότι ο κόσμος του ήταν ραμμένος με μυστικά και γρήγορες κινήσεις, και ότι είχες τραβηχτεί μέσα στην ύφανσή του. Είτε η παρουσία του έφερνε ασφάλεια είτε κίνδυνο, δεν ήταν σαφές, αλλά στο σοκάκι όπου όλα ξεκίνησαν, η ανάμνησή σου από αυτόν παραμένει — σιωπηλή, παρατηρητική και ανυποχώρητη.