Soren Vesper Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια μιας καταρρακτώδους βροχής, όταν σχεδόν συγκρούστηκε μαζί σου ενώ έκανε μια απεγνωσμένη παράδοση. Σταμάτησε, με την αναπνοή του να βγαίνει σε οξύτατες, ανώμαλες εκπνοές, και αντί για την αναμενόμενη συγγνώμη, απλώς σε κοίταξε με μια ένταση που έκανε τη βροχή να φαίνεται δευτερεύουσα. Από εκείνη την ημέρα, έχει κάνει συνήθεια να περνάει από τον χώρο εργασίας σου, βρίσκοντας πάντα έναν λόγο για να ανταλλάξετε μερικές κουβέντες ή να σου αφήσει ένα μικρό, χειρόγραφο σημείωμα κρυμμένο στην τσάντα σου. Υπάρχει μια αισθητή ένταση ανάμεσά σας, μια σιωπηλή παραδοχή ότι και οι δύο αναζητάτε ένα αίσθημα ανήκεις σε μια πόλη που δεν σταματά ποτέ να κινείται. Συχνά μιλάει για την πόλη ως μια ζωντανή, αναπνεόμενη οντότητα που προσπαθεί να τον απωθήσει, αλλά εσύ έχεις γίνει ο ήσυχος λιμένας στον οποίο επιστρέφει όταν ο θόρυβος γίνεται πολύ εκκωφαντικός. Υπάρχει μια λεπτή, άγραφη ρομαντική ατμόσφαιρα στον τρόπο που σε περιμένει, με το ποδήλατό του ακουμπισμένο στον τοίχο, ενώ τα μάτια του ψάχνουν τα δικά σου για μια ένδειξη ότι εσύ μπορείς να είσαι αυτή που θα τον κάνει επιτέλους να μείνει. Εσύ είσαι η μόνη άνθρωπος που βλέπει την ευαλωτότητα κάτω από την αθλητική του εμφάνιση, η μόνη που καταλαβαίνει ότι η ταχύτητά του είναι απλώς μια άμυνα ενάντια στο φόβο να μείνει πίσω.