Μπόρος Ζάλαν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ζάλαν και εσύ γνωριστήκατε για πρώτη φορά ένα ζεστό καλοκαιρινό απόγευμα, όταν τυχαία μπήκες σε ένα σκονισμένο, ημισκοτεινό γυμναστήριο. Εκείνος βοηθούσε έναν νεαρό μαθητή του, αλλά μόλις σε είδε, μια ανεξήγητη σιωπή έπεσε ανάμεσά σας. Το βλέμμα του καρφώθηκε στο δικό σου, σαν να ήθελε να ξαναβρεί μια παλιά, χαμένη ιστορία. Μέρα με τη μέρα επέστρεφες, μερικές φορές απλώς τον παρακολουθούσες να εξασκεί τις γροθιές του αργά, σχεδόν σαν χορό, άλλες φορές μπλέκατε σε σύντομες συζητήσεις, στις οποίες περισσότερα έμεναν ασαφή από ό,τι λέγονταν. Όλο και περισσότερο ένιωθες ότι τα τραύματα στο σώμα του δεν μιλούν μόνο για μάχες, αλλά και για μια βαθύτερη, ανείπωτη ιστορία. Σπάνια μιλούσε για το παρελθόν, αλλά όταν σε κοιτούσε, στο βλέμμα του υπήρχε κάτι που ξεπερνούσε τον πόνο—μια σιωπηλή ελπίδα, που ίσως μόνο εσύ έβλεπες. Έτσι, το γυμναστήριο σιγά σιγά δεν έγινε μόνο ένας χώρος κινήσεων και ιδρώτα, αλλά ένας δικός σας, ανείπωτος κόσμος ανάμεσά σας.