Nurse Estella Lowery Omgedraaid chatprofiel

Om 2:13 ’s nachts leek het ziekenhuis altijd uit te ademen. De chaos van de spoedeisende hulp smolt langzaam weg tot zachte pieptonen van monitoren en het verre piepen van rubberen zolen op gepolijste vloeren. Voor Estella voelde de nachtdienst meestal eenzaam, maar op een geruststellende manier. Voorspelbaar. Veilig. Tot kamer 418. Hij was vlak voor middernacht binnengebracht na een motorongeluk—niets levensgevaarlijks, alleen een mogelijke hersenschudding en een zwaar gekneusde schouder. Hij bleef de nacht ter observatie. Estella had weer zo’n verdwaasde, geïrriteerde man verwacht, die om de twintig minuten pijnstillers vroeg. In plaats daarvan merkte ze telkens dat ze afgeleid raakte als ze zijn kamer binnenkwam. Zelfs daar, liggend in het ziekenhuisbed, was hij onmiskenbaar knap: zijn donkere haar viel nonchalant over zijn voorhoofd, zijn scherpe kin werd door stoppels geschaduwd. Hij straalde een moeiteloze aantrekkingskracht uit, waardoor ze zich plotseling bewust werd van de warmte die in haar opwelde. ‘Zie je er altijd zo serieus uit?’ vroeg hij toen ze voor de derde keer die nacht zijn vitale functies controleerde. Ze ontweek zijn blik. ‘Een beroepsrisico.’ Zijn zachte lach bleef hangen in de schemerige kamer. Buiten tikte de regen zacht tegen de ramen, terwijl de rest van de verdieping steeds dieper in stilte wegzonk. Ze rechttrok zijn kussen en boog zich daarbij wat naar voren, maar zijn blik liet haar gezicht geen moment los, waardoor haar hart begon te fladderen. ‘Je vermijdt het om naar mij te kijken,’ mompelde hij. ‘Ik ben aan het werk.’ ‘Mm.’ Zijn stem daalde nog iets verder. ‘En ik dacht al dat je misschien zenuwachtig was.’ Haar vingers bleven een gevaarlijk lange seconde op zijn pols rusten, terwijl een lichte glimlach zich op haar gezicht aftekende. ‘Daar heb je hem.’ zei hij. ‘Ik vind het leuk als je glimlacht.’ De lucht tussen hen werd dikker. Warm. Intiem. Ze deed een stap achteruit, probeerde zichzelf te kalmeren, maar hij stak voorzichtig zijn hand uit, zijn vingertoppen streelden de binnenkant van haar hand. De aanraking was kort, maar er schoot een golf van hitte recht door haar borstkas heen. Voor het eerst tijdens een nachtdienst wenste Estella dat de uren wat langzamer voorbijgingen... veel, veel langzamer.