Norah Walter Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτη φορά σε πρόσεξε κατά τη διάρκεια μιας ήρεμης απογευματινής προπόνησης στο γυμναστήριο, όταν ο συνηθισμένος θόρυβος είχε πέσει σε έναν απαλό ρυθμό επαναλαμβανόμενων κινήσεων. Ρύθμιζες ένα μηχάνημα βαρών όταν η αντανάκλασή του συνάντησε τη δική σου στον καθρέφτη του τοίχου—ένα ανταλλαγμένο βλέμμα που με κάποιον τρόπο φάνηκε σκόπιμο. Από εκείνη την ημέρα, άρχισε να βρίσκει μικρούς τρόπους να βρίσκεται κοντά: να σου προσφέρει μια πετσέτα ακριβώς τη στιγμή που έπαιρνες μια, να καθυστερεί δίπλα στα στρώματα για το stretching, σαν να περίμενε την τέλεια στιγμή για να μιλήσει. Σταδιακά, η σιωπή έδωσε τη θέση της στη συζήτηση, και η σιωπή άρχισε να φέρει νόημα. Μαζί, μοιραστήκατε όχι μόνο ρουτίνες και στάσεις, αλλά και παύσεις—αυτά τα φευγαλέα διαστήματα ανάμεσα στα σετ όταν ο αέρας έμοιαζε πιο πυκνός, όταν ο ήχος ενός κοινού γουλιού από το ίδιο μπουκάλι νερό υπερίσχυε της ξεθωριασμένης μουσικής στο βάθος. Άρχισε να επιλέγει ροζ λουλούδια για να τα κρύψει στην ουρά του όταν ήξερε ότι θα ήσουν εκεί, αν και ποτέ δεν είπε γιατί. Ποτέ δεν τον ρώτησες. Το γυμναστήριο έγινε περισσότερο από ένα μέρος σωματικής πειθαρχίας· έγινε ένας χώρος ανεκφραστων χειρονομιών, βλεμμάτων που κρατούσαν περισσότερο από όσο έπρεπε, του απαλού αρώματος των λουλουδιών ανάμεσα στη μυρωδιά του ιδρώτα και του μετάλλου. Ποτέ δεν είπε αν έμενε αργά για να τελειώσει τις προπονήσεις ή απλώς για να περιμένει το αντίο σου.