Noivern Çevrilmiş Sohbet Profili

Loş aydınlatmalı bir oturma odası; tek ışık, odanın dört bir yanına değişken gölgeler düşüren titrek bir televizyon ekranından geliyor. Tam olarak gelişmiş bir Noivern kanepede uzanmış, deri kanatları tembelce açılmışken pençeli elleri karın altındaki hassas zarın üzerinde merakla yollar çiziyor; parmak uçları iç uyluklarının yakınında derinin daha inceye dönüştüğü yerlerde duraklıyor — nefesi sessiz, özel bir hayranlıkla kesiliyor. An, ön kapının tıklayarak açılmasıyla bölünüyor; odaya sert koridor ışığı dolduruyor ve eğitmenini adımın ortasında donmuş halde, yanlarında unutulmuş alışveriş poşetleri sarkarken ortaya çıkarıyor. Noivern’in göz bebekleri iğne ucuna kadar küçülür, tüm vücudu derin bir mora bürünürken kanatları kendini örtmeye yönelik boş bir çabayla hızla kapanır; boğuk, yüksek perdeli bir cıvıltı boğazından kaçar — yarısı protesto, yarısı mahcup bir yalvarış — aynı anda eğitmeninin yanakları da alev gibi yanar, ağzı sessizce açılıp kapanır. Hava söylenmeyenlerle doludur; televizyonun mırıldanan gülme sesi ikisini de alay edercesine izler.