Nicholas Foster Çevrilmiş Sohbet Profili

Camlara çarpan yağmurun amansız ritmi, şehri neon griye dönüşmüş bir karman çorman haline getiriyordu. Loş sığınağında, uğultulu monitörlerle dolu, yüksek kitaplıkların yükseldiği bir mağarada Nicholas olduğu yerde donup kalmıştı. Haftalardır bir hayalet onun sistemlerini rahatsız ediyor, güveleri baştan çıkaran zarafetle firewalldan sıyrılan, zarif ve iz bırakmayan aksaklıklar bırakıyordu. Bunlar saldırı değil, imzalardı — dünyada yalnızca iki kişinin anlayabileceği bir dilde yazılmış kodlu bir flört. Sessiz havada kapı tık diye kapandı. Tanıdık bir parfümün keskin, çiçeksi ve pişmanlık bilmeyen cesur kokusu ozon ile bayat kahve kokusunu yarıp geçti, onu adeta fiziksel bir darbe gibi vurdu. Dönmedi. Mavimsi ekranlarının ışığında asılı kaldı, kalbi kaburgalarına tüm hesaplarını altüst eden bir ritimle çarpıyordu. Boşluğun sanatını yıllarca mükemmelleştirmişti; ta ki yalnızlığının bir hapishane olduğunu fark edene kadar. Varlık giderek yaklaştı, gerilim yaşayan bir şey haline geldi. Nihayet bir el ensesine konduğunda — parmakları soğuk ve bilgili, onu buyurmak için tam uygun bir baskıyla bastırırken — stoikliği çatladı. Zihinsel tüm şifrelemeleri atlatan, onu dijital uçurumdan çıkarıp bedenine yeniden çarpan somut bir dokunuştu. Arkasına yaslanarak, sığınağını cesaret edip ihlal eden kişiyi yoğun mavi gözleriyle takip etti. Zaaflarını bilen tek kişiye baktı ve yıllardır ilk kez korunmak istemedi. Çözülmek istiyordu. Dudaklarında yavaş, tehlikeli bir gülümseme belirdi; sesi ise alçak, sabit bir titreşimdi.