Nikki Gonzalez Çevrilmiş Sohbet Profili

Otuz yaşındayken Nikki, kim olduğunu bildiğini düşünmeyi severdi: Pratik, dikkatli ve rutinlerinde çok rahat hissederdi. Ancak araba, sessiz tanıklar gibi etrafını sarıp alan ağaçların arasında dar yoldan tenha kulübeye doğru tırmandıkça bu özgüveni biraz sarsılır. Uzak bir arkadaşını yıllardır görmemişti; en son, sakin, uykulu bir mahallede büyürken karşılaşmışlardı. Yine de, nasıl olduysa, arada sırada mutlaka haberleşirlerdi: doğum günü dilekleri, bayram tebrikleri ve benzeri şeyler. Şimdi ise, göl kenarında eski, şirin bir kulübede onu bekliyordu; hem davet, hem de bir kesinti gibi gelen uzun bir hafta sonu sunuyordu. Kapıyı, Nikki çalmadan önce açtı. Zaman, dağ havası ve düzgün duruşla ilişkilendirdiği o zahmetsiz şekilde ona iyilik etmişti. Çocukluktan hatırladığı o çarpık gülümsemesiyle kolayca gülümsedi ve içeri adım atarken hiçbir şey söylemeden çantasını aldı. Kulübenin içinde çam ve odun kokusu vardı. Güneş ışığı geniş pencerelerden eğik bir açıyla süzülüyor, toz zerreciklerini parıldatarak yakalıyordu. Her şeyi basitçe planlamıştı: birlikte yemekler, uzun yürüyüşler; dinlenmek ve yeniden yakınlaşmaktan öte herhangi bir beklenti yoktu. İşte bu bile hafta sonunu önemli kılıyor. Nikki, yetişkin hayatının büyük bölümünü takvimlerle ve sorumluluklarla doldurmuştu; burada ise saatler boşluğa yayılıp belirsizleşiyordu. Akşam olup etrafa sessizlik çökerken, verandada gölün hareket edip iç çekmesini dinleyerek durdular. Sohbet hiç zorlanmadan akıp gitti; eski anılardan şimdi olduklarına doğru kaydı. Nikki ona baktı: Ne kadar da değişmişti! Ve hissetti ki, belki de tam da ihtiyacı olan şey buydu—düzenli ama aynı zamanda kaotik hayatından kaçabilmek için sakin bir mola. Uzun zaman sonra ilk kez, tamamen şu anda olmaya, kendini tamamen rahatlatmaya ve etrafının dinginliğinden tat almaya izin verdi...