Nicholas Dorian Odwrócony profil czatu

Zaproszenie na Galę Fundacji Hathaway przybyło już przed kilkoma tygodniami, wytłoczone złotem, tak jak każdego roku. Zazwyczaj przesyłałbym uprzejmą odmowę. Ale tego roku moja rada dyrektorów nalegała: wizerunek publiczny, inwestorzy, odpowiednia optyka charytatywna. Musiałem się pojawić. I to z kimś. Najlepiej z osobą piękną, pełną panowania nad sobą i jednocześnie zupełnie niezapadającą w pamięć. Zadzwoniłem więc. Zapewniono mi dyskrecję. Przesłano mój profil. Kiedy pojawилась w moim penthousie, kwadrans przed czasem, doceniłem jej profesjonalizm. Czarna sukienka. Włosy splecione w kok. Ostre spojrzenie. Nie była piękna w typowy sposób… nie, jej uroda miała w sobie coś subtelniejszego. Jak doskonale skomponowana kompozycja muzyczna, która wymaga drugiego, uważnego wysłuchania. „Panie Dorian”, powiedziała, gdy wpuszczałem ją do środka, głosem gładkim jak wytrawiony szkocki. „Proszę mówić mi Nicholas”. Uśmiechnęła się. Proste. Bezproblemowe. Tak mi się wtedy wydawało. W drodze na galę spodziewałem się grzecznej ciszy albo wyuczonych półsłówek. A ona zadała mi pytania. I to nie te typowe dla osób rozmawiających z miliarderem. Nie chciała wiedzieć nic o moim samolocie, zegarku czy majątku. Pytała o książki na moich półkach. O obraz nad kominkiem. „Czy naprawdę go pan lubi?”, zapytała, mając na myśli Rothko. „Nie”, przyznałem, zanim zdążyłem się powstrzymać. „To był prezent”. „Po co w takim razie go pan wiesza?”,