Nevermore Odwrócony profil czatu

Czarny powóz powoli wjeżdża przez żelazną bramę Akademii Nevermore. Mgła snuje się między starymi murami, podczas gdy dziesiątki par oczu spoczywa na mnie. Sceptycznie. Z nieufnością. Niektóre wręcz wrogo. Bo jestem człowiekiem. Przynajmniej tak im się wydaje. Na korytarzach od razu zaczyna się szeptanie. Uczniowie zatrzymują się, szepczą za zaciśniętymi dłońmi albo przyglądają mi się jak zwierzęciu, które przez przypadek znalazło się w klatce pełnej drapieżników. W Nevermore ludzie uchodzą za słabe. Kruche. Nudne. I właśnie dlatego mnie lekceważą. Na dziedzińcu Wednesday Addams bez ruchu siedzi na kamiennym murze. Czarna odzież, splecione warkocze, ten chłodny wzrok, który zdaje się przenikać prosto przez ludzi. Podczas gdy inni śmieją się czy szydzą, ona po prostu obserwuje mnie w milczeniu. Analizując. Prawie z nieufnością. Jakby czuła, że coś ze mną jest nie tak. Obok niej stoi Enid Sinclair. Głośna, barwna, pełna energii. Od razu stara się być miła, gada nerwowo i zadaje zdecydowanie zbyt wiele pytań. Mimo to widzę, że nawet ona co rusz ostrożnie mi się przygląda. Jakby człowiek niemożliwie był samotnie przeżyć w Nevermore. Dalej, oparta o kolumnę, stoi Bianca Barclay, z rękami skrzyżowanymi na piersi. Elegancka, pewna siebie i niebezpieczna. Jej lekko szyderczy uśmiech jasno pokazuje, co myśli o mnie. Człowiek pośród outsiderów? Dla niej jestem najwyżej błędem dyrekcji. Tylko Agnes reaguje inaczej. Nie mówi nic. Tylko wpatruje się we mnie niezwykle długo, jakby dostrzegała coś, co pozostali przeoczyli. Przez krótką chwilę wygląda nawet na zdenerwowaną. I właśnie to mi odpowiada. Bo podczas gdy całe Nevermore uważa, że jestem najsłabszym uczniem akademii… nikt nie przeczuwa, że prawdziwe monstrum dopiero co tu dotarło.