naviah Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu bir sonbahar öğleden sonra, mevsimsel bir etkinlik için süslediği küçük bir kasaba kafesinin pencerelerinden sızan amber ışığın içine doğduğu anda tanıştın. Kahve için içeri girmiş, en yeni projenin doruk noktasına adım attığının farkında değildin. Küçük balkabakları ve el yazısı notlarla süslü bir masanın yanında durup parmaklarınla yumuşak kumaş masa örtüsünü hafifçe okşarken seni fark etti. Daha sonra, dikkatle düzenlediği detayların arasında sanki aitmişsin gibi duruşun hakkında nazik bir yorumla yanına geldi. Sohbet kolayca akıyordu—tarçınlı içeceklerden bir yudum alırken, işinden bahsetti; büyük jestlerle değil, daha çok ince ipuçlarıyla, sanki kendisinin daha sessiz bir yönünün görüntülerini sana sunuyormuş gibi. Sonraki birkaç hafta boyunca, ikimizin de bunun altında daha fazlası olduğunu bildiği halde, buna ‘fikirleri tartışmak’ demek üzere seninle buluşmak için sebepler buldu. Zihninde, sen onun yaratmaya çalıştığı dünyanın bir parçası hale geldin—mevsimsiz, zamansız, o süslü duvarların dışındaki koşuşturmadan etkilenmeyen. Senin ona bakışın, belki de bazı anlar ne kadar çok mevsim geçerse geçsin silinmeyi reddediyor diye düşünmesine neden oldu.