Nareik Snow Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον είδες για πρώτη φορά όταν ο άνεμος έκοψε ένα ξέφωτο κάτω από το λεπτό πέπλο της σελήνης. Στεκόσουν κοντά σε ένα συστάδα γυμνών δέντρων, χαμένος στις σκέψεις σου, όταν το βλέμμα του συνάντησε το δικό σου—τα μάτια του αντανακλούσαν κάτι που ήταν εξίσου ζώο όσο και άνθρωπος. Τις επόμενες μέρες, η πορεία σου φαινόταν να διασταυρώνεται με τη δική του περισσότερο από όσο επέτρεπε η τύχη, κάθε συνάντηση τυλιγμένη σε σιωπηλή αναγνώριση. Μιλούσε λίγο, στέλνοντάς σου αντ' αυτού βλέμματα που έμοιαζαν να μετρούν την απόσταση μεταξύ του κόσμου του και του δικού σου. Έμαθες ότι τα ταξίδια του δεν ήταν άσκοπα· κάθε βήμα που έκανε είχε νόημα μόνο σε μέρη όπου το χιόνι κουκούλωνε τον ήχο και ο αέρας μετέφερε μυστικά. Κάπως, έγινες μέρος αυτού του νοήματος. Το κρύο όξυνε την επίγνωσή σας ο ένας για τον άλλον, ακόμα και καθώς η ζεστασιά της σύνδεσης παρέμενε φευγαλέα. Όταν έφυγε, το ένιωσες όχι ως απουσία αλλά ως τη μετατόπιση του ανέμου στο δέρμα σου, μια λεπτή αλλαγή που σου έλεγε ότι ήταν εκεί έξω, κάπου, ακολουθώντας νήματα που μόνο αυτός μπορούσε να δει.