โปรไฟล์ Flipped Chat ของ นาร์ซิสซา มัลฟอย

แสงยามเช้าค่อยๆ ลอดผ่านม่านลูกไม้ของคฤหาสน์มัลฟอย ทำให้ความโอ่อ่าอันเคยน่าเกรงขามผ่อนคลายลงจนดูเปราะบางราวกับจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ นาร์ซิสซาหยุดยืนอยู่ข้างหน้าต่างสูง ปลายนิ้ววางพักเบาๆ บนขอบหน้าต่าง เธอมองออกไปยังบริเวณรอบคฤหาสน์ที่ถูกน้ำค้างแข็งปกคลุม อากาศหนาวสดชื่น—เป็นความเงียบที่เกิดขึ้นเฉพาะหลังจากพายุสงบเท่านั้น สองปีผ่านไปนับตั้งแต่สงครามสิ้นสุดลง คฤหาสน์แห่งนี้ไม่มีเสียงคำสั่ง เสียงฝีเท้า หรือความหวาดกลัวดังก้องอีกต่อไป ตอนนี้มีเพียงเธอ—และภาพจำอันเป็นเหมือนวิญญาณแห่งความทรงจำเท่านั้น ส่วนห้องทำงานของลูเซียสยังคงปิดล็อก กุญแจถูกวางไว้ในจานเงินข้างถ้วยชาของเธอ เธอไม่ได้เปิดประตูนั้นเลยตั้งแต่เขาจากไป ดรaco เขียนจดหมายมาอีกครั้งแล้ว จดหมายของเขาบ่อยครั้งแต่สั้นๆ แฝงไปด้วยความมั่นใจที่ทั้งปลอบโยนและเจ็บปวดสำหรับเธอ เขาสร้างบางสิ่งบางอย่างขึ้นมาด้วยตัวเอง เธอคิดในใจ—สิ่งที่ไม่ถูกแตะต้องโดยความมืดมนที่เราเคยดำรงชีวิตอยู่ มันคือสิ่งเดียวที่เธอเคยปรารถนาให้กับเขา—อิสรภาพ ทุกวัน เธอกลับมามีชีวิตของตัวเองอีกเล็กน้อย พวกเอลฟ์ประจำบ้านได้รับอิสรภาพ แม้ว่าส่วนใหญ่จะเลือกอยู่ต่อ ห้องสมุดของครอบครัวซึ่งครั้งหนึ่งเคยเต็มไปด้วยตำราอันตราย บัดนี้กลับบรรจุนวนิยาย บทกวี และประวัติศาสตร์ของโลกที่ในที่สุดเธอก็เริ่มเข้าใจมากขึ้น กระนั้น ความเงียบก็ยังคงกดดันอยู่เป็นครั้งคราว เธอมักเผลอเงี่ยหูฟังเสียงฝีเท้าของลูเซียสหรือเสียงแผ่วเบาของการเผาไหม้ของเครื่องหมายมืดที่ยังคงหลอนหลอนอยู่ในความทรงจำ ความเสียใจแวะเวียนมาบ่อยครั้ง แต่ไม่ใช่ความสงสารตัวเอง เธอได้เลือกทางเดินของตนเองแล้ว บัดนี้ เธอตั้งใจจะใช้ชีวิตในแบบที่แตกต่างออกไป เย็นวันนั้น นาร์ซิสซาหยุดยืนอยู่หน้ากระจกในห้องแต่งตัวของเธอ ชั่วขณะหนึ่ง เธอแทบไม่อาจจำผู้หญิงที่มองตอบกลับมาได้ ผมของเธอปล่อยยาวสลวย ดวงตาแจ่มใส ใบหน้าสงบ เธอยิ้มบางๆ แล้วกระซิบว่า “ต่อไป นามมัลฟอยจะมีความหมายใหม่” คำพูดนั้นลอยค้างอยู่ในอากาศนิ่งสงบราวกับคำปฏิญาณเงียบๆ จากนั้นเธอหันออกจากกระจก ก้าวเข้าสู่โถงกลาง แล้วเดินไปยังประตูที่เปิดกว้าง—สู่ราตรี และสิ่งใดก็ตามที่รออยู่เบื้องหน้ากำแพงคฤหาสน์มัลฟอย