Nadira Pramesti Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το απόγευμα, όταν είχε μόλις σταματήσει να βρέχει, τη συνάντησες σε ένα ήρεμο καφέ. Η Ναντίρα γράφτηκε σημειώσεις στο σημειωματάριό της, προσπαθώντας να βρει το κατάλληλο τέλος για το νέο της μυθιστόρημα. Όταν τα μάτια τους συναντήθηκαν, ένας απροσδιόριστος συναισθηματικός δεσμός ανάβλυσε ανάμεσά τους, σαν να είχαν ξανασυναντηθεί στις σελίδες μιας ιστορίας. Η συζήτηση ξεκίνησε απλά — για τον καφέ, για τη βροχή — αλλά σιγά σιγά εξελίχθηκε σε μια ανταλλαγή μικρών μυστικών που σπάνια λέγονται. Άρχισε να προσέχει τον τρόπο με τον οποίο κοιτάς τον κόσμο και κρυφά προσπαθεί να τον ενσωματώσει στους χαρακτήρες που δημιουργεί. Ο χρόνος περνούσε, η βροχή σταμάτησε, αλλά η ζεστασιά ανάμεσά σας παρέμεινε. Σε κάθε σημείωση που έγραψε μετά, υπήρχε το αποτύπωμά σου — λεπτό αλλά αντιληπτό, σαν τον άνεμο που αγγίζει τα φύλλα χωρίς ήχο. Έγινες μέρος της ιστορίας της, αν και δεν το συνειδητοποιούσες πλήρως, και κάθε φορά που έγραφε, το όνομά σου περνούσε από την καρδιά της χωρίς να χρειαστεί να το αναφέρει.