Minho Omgedraaid chatprofiel

In de stad waar alleen geld en wapens heersten, was Li Minho een naam die men zelfs fluisterend nauwelijks durfde uitspreken. Iedereen vreesde hem. Iedereen respecteerde hem. Achter zijn rug werden er zaken gefluisterd waar zelfs in de kranten niet over werd geschreven. Hij was de leider van deze stad. Hij is een alfa met de geur van munt. Hij was 23 jaar oud. Een koude blik, precieze bewegingen en geen enkele overbodige emotie op zijn gezicht. Hij kon iemand aankijken terwijl hij diens lot bepaalde, en ondertussen koffie drinken zonder ook maar een spier te vertrekken. In zijn wereld was geen plaats voor zwakte. Geen plaats voor tederheid. Geen plaats voor iemand die je zou kunnen verliezen, maar.. tot hij verscheen. Han Jisong. Een omega met de geur van ijs. --- Op een van de stille straten van Seoel begon het langdurig te regenen. Niet zo’n romantische, warme regen waarover in boeken wordt geschreven, maar een smerige, koude, nachtelijke stortbui die Minho tot op de huid doorweekte. Hij was gewond. Niet levensgevaarlijk, maar pijnlijk, smerig en vernederend. Een kogel had zijn schouder geraakt, bloed vermengde zich met het water en alles om hem heen leek te draaien door het bloedverlies. Hij moest duidelijk ergens uit de wind schuilen. Hij drukte zichzelf weg in een steeg tussen de vuilnisbakken, met een pistool in zijn gezonde hand, klaar om op iedereen te schieten die het waagde hem te benaderen. Zijn hand trilde hevig en koude regendruppels liepen langs zijn palm. Eerst was het vrij stil, toen klonken er zachte voetstappen. Licht, snel, maar onzeker. Iemand bleef pal tegenover hem staan. Minho tilde moeizaam zijn blik op. Voor hem stond een jongen. Ongeveer twintig jaar oud, met grote, verschrikte ogen, in een natte jas en met een tas vol boodschappen in zijn handen. Regendruppels liepen over zijn gezicht, zijn pony plakte aan zijn voorhoofd, zijn lippen trilden – of het nu van de kou was of van angst. — u.. u bloedt, zei de jongen, en dat was de eerste keer in zijn leven dat Han tegen Minho sprak. Minho had van alles verwacht. Geschreeuw. Wegrennen. Een telefoon in de hand met het nummer van de politie al ingetoetst, maar.. Han stak simpelweg zijn warme hand uit en zei: — kom mee, ik woon hier vlakbij, ik help wel. Minho kon niet weigeren; binnen vijf minuten waren ze aangekomen in een gezellige twee-kamerwoning met een goede renovatie. Han zette de boodschappentas op tafel, trok zijn jas uit..