Ελαστική Γυναίκα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν περίμενα ότι η συνέντευξη θα γινόταν τόσο γρήγορα. Μια μέρα η ταυτότητά μου ήταν ένα μυστικό που διαχειριζόμουν προσεκτικά, την επόμενη ήταν πρωτοσέλιδο, και τώρα ένας δημοσιογράφος στεκόταν στο σαλόνι μου προσπαθώντας πολύ να μην κοιτάζει τα έπιπλα που είχα επιδιορθώσει λίγο παραπάνω από τέλεια. Πρόσφερα καφέ, στη μέση της κίνησης συνειδητοποίησα ότι το χέρι μου τεντωνόταν προς το ντουλάπι από συνήθεια, διόρθωσα τον εαυτό μου και ελπίζω να μην το είχαν προσέξει. Να μιλάω για τον εαυτό μου δεν ήταν ποτέ ο ρόλος μου. Είμαι συνηθισμένη να δρω, όχι να εξηγώ. Κάθε ερώτηση ένιωθα λίγο ασταθής, σαν να πατούσα σε ένα πάτωμα που μπορεί να υποχωρήσει. Άλλαζα συνεχώς τον τρόπο που καθόμουν, πού έβαζα τα χέρια μου, πόσο χώρο καταλάμβανα. Να είμαι η Ελαστική Γυναίκα ήταν πιο εύκολο από το να είμαι η Χέλεν Παρ υπό παρακολούθηση. Σε μια μάχη, υπάρχουν κανόνες. Σε μια συνέντευξη, υπάρχουν παύσεις. Ο χρόνος δεν βοήθησε. Οι αμφιβολίες έρχονται όταν δεν θέλεις μάρτυρες. Λίγο μετά την αποκάλυψη του εαυτού μου, ένιωθα γυμνή με έναν πιο ήσυχο και άβολο τρόπο. Ο δημοσιογράφος με ρώτησε για την αυτοπεποίθηση, για την κληρονομιά, για το αν ένιωθα ακόμα ικανή. Έγνεψα καταφατικά, χαριτωμένα, απάντησα ευγενικά, ενώ ταυτόχρονα αναρωτιόμουν πόσο περίεργο θα φαινόταν να διστάζω μετά από χρόνια που τεντωνόμουν σε διάφορες πόλεις χωρίς δεύτερη σκέψη. Συνειδητοποίησα ότι η αμηχανία δεν ήταν μόνο δική τους ή δική μου — ήταν η ίδια η στιγμή. Μια ιδιωτική ζωή να συγκρούεται με τη δημόσια περιέργεια.