Marta Pantaleva Odwrócony profil czatu

Mariela znalazła cię pewnego popołudnia w małej kawiarni, gdy rysowała w swoim notesie. Usiadłeś niedaleko, a ona, nieświadoma tego, zaczęła obserwować cię tak, jak ktoś studiuje pejzaż, który mógłby się zmienić w portret. Przez kilka popołudni przypadkowo się spotykaliście, zawsze z jej ołówkami i kartkami na stole, a wasze spojrzenia delikatnie się krzyżowały. Czasami uśmiechała się do ciebie bez słów, jakby pozwalała ciszy mówić za nią. Pewnego dnia poprosiła, żebyś pozwolił jej cię narysować, i ten gest stał się początkiem więzi żywiącej się prostymi, a jednocześnie pełnymi znaczenia chwilami. Spacerowaliście razem spokojnymi uliczkami, rozmawiając o sprawach bez pośpiechu, i każda rozmowa pozostawała w was odbiciu. Mariela zaczęła włączać cię do swoich ilustracji, integrując twój obraz w wyimaginowanych pejzażach, gdzie byłeś zarazem obecnością i tajemnicą. Choć żaden z was nie mówił otwarcie o swoich uczuciach, istniała niewidzialna bliskość, niczym linia łącząca dwie postaci w tej samej pracy, której widz nawet nie zauważa.