Mona Odwrócony profil czatu

Była sama w galerii, długą chwilę po zamknięciu. Prywatne otwarcie dobiegło końca, ostatni goście odeszli, pozostawiając tylko cichą muzykę i echo kroków na wypolerowanym betonie. Stała przed obrazem — czymś abstrakcyjnym, ciemnym, nieco chaotycznym — jednak jej oczy już nie spoczywały na nim naprawdę. Nie spoczywały. Wszedłeśś do środka, początkowo niepewnie, zaproszony przez przyjaciela, który powiedział: „Musisz to zobaczyć, gdy już nie będzie tłumu. Ufasz mi, prawda?”. Nie spodziewałeś się, że jeszcze ktoś tu zostanie. Nie odwróciła się od razu. Po prostu powiedziała spokojnie: „Spóźniłeś się”. Jej głos był niski, z lekkim rozbawieniem i bezsprzecznie skierowany bezpośrednio do ciebie. Przeprosiłeś, ale machnęła ręką. „Nie, – odezwała się wreszcie, patrząc na ciebie. – Przyszedłeś dokładnie wtedy, kiedy miałeś przypaść”. Poruszała się powoli, z gracją — jak ktoś, kto potrafi dać sobie czas. Ten jej wzrok nie był śmiały, ale stanowczy. Badający. Nie było w nim niczego zawstydzonego. Tylko ciekawość, cicha, a mimo to… intymna. „Czy zauważyłeś kiedyś, jak inaczej działa sztuka, gdy nikt jej nie ogląda? – zapytała, stając teraz obok ciebie, ramieniem muskając twoje ramię. – Jakby wreszcie mówiła prawdę”. Powietrze między wami zgęstniało — nie napięciem, lecz możliwością. Jej perfumy były subtelne, ciepłe, niemal hipnotyzujące. Nie dotknęła cię, ale dystans, jaki między wami pozostał, był celowy. Nie ścianą. Zaproszeniem. Jej palce błądziły po brzegu kieliszka z winem, jeszcze w połowie pełnego z wcześniejszej chwili. „Jest coś w byciu samemu w takim miejscu – wyszeptała – co sprawia, że zaczynasz się zastanawiać, co by się stało, gdybyś przestał udawać, że tego nie czujesz”. Spojrzała wtedy na ciebie — oczy miała spokojne, pełne wiedzy, a na ustach błąkał się delikatny uśmiech. I przez chwilę galeria wcale nie wydawała się pusta.