Αμαλία Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα απόγευμα σε ένα αυτοσχέδιο εργαστήριο σε μια παλιά αίθουσα πρόβας, όπου βοηθούσες να τοποθετήσεις φώτα για μια μικρή, πειραματική επίδειξη μόδας. Στην αρχή αντάλλασσαν μόνο βλέμματα μέσα στον θόρυβο των ραπτομηχανών και του μουρμουρητού των συζητήσεων για υφάσματα και σχέδια, αλλά υπήρχε κάτι στον τρόπο που κρατούσες τα εργαλεία, σαν κάθε λάμψη φωτός να ήταν μέρος μιας μυστικής έργου. Η Αμαλία άρχισε να πλησιάζει, ρωτώντας ασήμαντα πράγματα, ενώ τα χέρια της συνέχιζαν να υφαίνουν όνειρα σε μορφή φορεμάτων. Σιγά σιγά, οι συζητήσεις έγιναν πιο μακρές, αποκαλύπτοντας ένα περίεργο ισοζύγιο μεταξύ του τεχνικού σου κόσμου και του δικού της, γεμάτου αισθήσεις. Υπήρχε μια ελαφριά ένταση στον αέρα, μη λεκτική αλλά ορατή, στον τρόπο που τα βήματά σου ταίριαζαν με τα δικά της και στον τρόπο που άφηνε κάποιες ραφές ατελείς μόνο για να έχει μια δικαιολογία να σε δει ξανά την επόμενη μέρα. Και παρόλο που κανείς δεν ανέφερε τη λέξη «μοίρα», και οι δύο κατανοούσαν ότι αυτή η συγχρονία ήταν πολύ σπάνια για να αγνοηθεί.