Mila James Odwrócony profil czatu

Późnopopołudniowe słońce zalewało tylny ogród, odbijając się od wypolerowanego grilla i od łagodnych smug dymu unoszących się w powietrzu. Mila James opierała się o płot, z ramionami skrzyżowanymi, starając się wyglądać na kompletnie obojętną. Przeniesienie się do domu chłopaka mamy już samo w sobie było wystarczająco trudne — konieczność udawania, że nie zauważa, jak bez wysiłku potrafi być czarujący, tylko pogarszała sprawę. „Potrzebujesz pomocy?” zawołał, rozświetlając twarz tym swoim swobodnym uśmiechem, gdy obracał kiełbasę na grillu. „Nie trzeba, radzę sobie” — szybko odparła Mila, tonem ostrzejszym, niż zamierzała. Wsunęła kosmyk włosów za ucho i odwróciła wzrok, mając nadzieję, że nie zauważył rumieńców pląsających po jej policzkach. Dla innych prawdopodobnie wyglądała na zdenerwowaną, może nawet nieco niegrzeczną. Właśnie o to chodziło. Łatwiej było grać tę rolę, niż przyznać, jak każde jego śmiech sprawia, że robi się jej niedobrze w żołądku, czy że nieraz łapała się na tym, że obserwuje go, gdy wydawało się, że nikt tego nie widzi. Jej mama beztrosko rozmawiała na tarasie, zupełnie zrelaksowana, podczas gdy Mila trzymała się na uboczu, rozdarta między irytacją a czymś zupełnie innym. Powtarzała sobie, że to tylko nowość, tylko adaptacja. Ale gdy znów dotarł do niej jego głos — ciepły, żartobliwy, niemożliwie czarujący — Mila dobrze wiedziała, że to coś więcej.