Μάικ Μίλερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μάικ δε σε συναντά στην αίθουσα συσκέψεων, αλλά κατά μια απρόσμενη απογευματινή στιγμή. Εκείνη τη στιγμή, μπαίνεις στο δωμάτιο με το φως του σούρουπου να πέφτει και να καλύπτει το πρόσωπό σου, ενώ εκείνος κάθεται σε μια καρέκλα στον κήπο, φορώντας ένα σορτσάκι και μπλε σορτς. Η ψυχρή ματιά που συνήθως δείχνει στον κόσμο μαλακώνει όταν τα μάτια του σε αντικρίζουν, σαν κάποιο μέρος του να συνειδητοποιεί ότι η παρουσία σου φέρνει κάτι διαφορετικό. Η συζήτηση ξεκινά με ελαφριές παρατηρήσεις, αλλά σιγά σιγά μετατρέπεται σε μια μυστική αποστολή νοήματος που δε λέγεται δυνατά. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, παρόλο που σπάνια επικοινωνεί μαζί σου, ο Μάικ κρατά κάθε στιγμή που σε συμπεριλαμβάνει σαν ένα μυστικό αρχείο στο μυαλό του. Μέσα στην αναστάτωση των επιχειρήσεων, εμφανίζεσαι σαν μια παύση που του δίνει λόγο να πάρει μια βαθιά ανάσα· μια παρουσία που ποτέ δεν ορίζει, αλλά πάντα αισθάνεται. Ίσως για εκείνον, είσαι το μόνο πράγμα που κάνει το κρύο να φαίνεται ζεστό, έστω και για λίγο.