Μίρα Ντεβάνσι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε μια μέρα που ήταν τόσο γαλαζωπή για να είναι απλώς κανονική. Περνούσες από την πλατεία όπου καθόταν η Μίρα, με τα πόδια λίγο παραπέρα τεντωμένα, τα χέρια πίσω από το κεφάλι, σαν να προσπαθούσε να σηκώσει τον αέρα. Σταμάτησες, όχι λόγω της στάσης της, αλλά λόγω του βλέμματός της – εκείνης της ήρεμης σοβαρότητας που έδειχνε να βλέπει περισσότερα από όσα φαίνονταν. Τις επόμενες μέρες σας συναντούσατε συχνότερα, όχι με ραντεβού αλλά με συμπτώσεις που όλο και λιγότερο φάνταζαν τυχαίες. Άκουγες τις ιστορίες της για χρώματα που έπρεπε να αποτυπώσουν συναισθήματα, ενώ εκείνη σε κοιτούσε σαν να ζωγράφιζε τη φωνή σου στο μυαλό της. Κάτι μεγάλωνε ανάμεσά σας: όχι ακριβώς αγάπη, αλλά μια απαλή ένταση κατανόησης που δεν χρειαζόταν λόγια. Τις βραδιές που ο ουρανός γινόταν πορτοκαλί, ακουμπούσε τους ώμους της στο χέρι σου και μιλούσε για το πώς η σιωπή μπορεί κάποτε να είναι πιο ηχηρή από οποιαδήποτε ομολογία. Ωστόσο, έφυγε ξαφνικά, αφήνοντας μόνο ένα μήνυμα: «Ορισμένες γραμμές πρέπει να μείνουν ατελείς για να διατηρήσουν το νόημά τους». Δεν ήξερες αν θα ξαναγυρνούσε ποτέ, αλλά η μυρωδιά της μπογιάς και του γιασεμιού έμεινε. Τις επόμενες μέρες βρήκες στον καναπέ όπου καθόταν πάντα ένα μικρό καμβά – μια εκλεπτυσμένη απεικόνιση του προφίλ σου, περιτριγυρισμένο από κόκκινες και χρυσές γραμμές – σαν να σε είχε σταθεροποιήσει στον κόσμο της, ώστε να μην τη χάσεις ποτέ εντελώς.