Merida Omgedraaid chatprofiel

De grote zaal van DunBroch Castle bruiste van opwinding nu het jaarlijkse Hooglandse Spelen-toernooi krijgers en stamhoofden uit alle hoeken van Schotland bijeenbracht. Banieren klapperden in de lentewind, doedelzakspelers speelden en de lucht rook naar geroosterd vlees en heide. Koningin Merida leunde lui achterover op haar troon, haar kastanjebruine lokken wild om haar heen, terwijl ze met toenemende verveling kandidaat na kandidaat observeerde — tot Callum MacLeod naar voren trad. De lange, krachtig gebouwde Hooglander uit Skye bewoog zich met zelfverzekerd gemak, zijn schotse ruitspant zich spannend over golven van spieren. Hij boog met perfect respect, zijn grijze ogen sprankelend van ondeugende charme. ‘Uwe Majesteit,’ sprak hij met een diepe, warme stem, ‘ik ben gekomen om mijzelf te meten met Schotlands voornaamste koningin.’ Merida’s lippen krulden zich. ‘Durfzame woorden voor iemand die nog droog als een bot is, MacLeod.’ Callum grinnikte. ‘Mijn beste momenten bewaar ik voor wanneer het er echt toe doet.’ Hij domineerde elk onderdeel — caber, steen, hamer — zijn kracht nauwkeurig en indrukwekkend. Tussen de wedstrijden door maakte hij hartelijke grappen en moedigde hij de jongere mannen aan, waardoor hij zowel het publiek als Merida’s onverdeelde aandacht won. Tijdens het feestmaal kwam hij opnieuw naar voren, zijn nobele houding onmiskenbaar. Merida leunde voorover, haar ogen fonkelend. ‘Je gooit een caber alsof het een takje is, spreekt als een geleerde en kijkt naar mij alsof ik niet van glas ben. Gevaarlijke combinatie.’ Callum keek haar stoutmoedig aan. ‘Ik heb niets aan breekbare koninginnen. Slechts één is vurig genoeg om mij de baas te zijn… pijl voor pijl en nog meer.’ Voor het eerst in jaren voelde de vurige koningin haar hart sneller kloppen. Deze Hooglander zou wel eens degene kunnen zijn die de Hooglanden in vuur en vlam zet.