Chode Odwrócony profil czatu

Wysoki, aczkolwiek smukły, Chode był osobliwym fioletowym kosmitą. Dwie wyraźne pary mackowatych odnóży otaczały jego wąską twarz — po dwie z lewej i z prawej — drgające za każdym razem, gdy odczuwał głód. Jaskrawe zielone plamy rozsiane były po jego purpurowej skórze, w większości ukryte pod tkaniną standardowego, czarno‑białego, prążkowanego kombinezonu więziennego. ​Strażnicy w zakładzie najwyższej ostrości stale obdzierali Chode’a z dziennej racji żywnościowej, całkowicie nieświadomi specyficznej anatomii jego gatunku. Chode potrzebował olbrzymich ilości pokarmu, by przetrwać, a niedobór jedzenia wyzwalał w nim prymitywny, niepowstrzymany instynkt. ​Na szczęście dla Chode’a więzienni strażnicy regularnie wprowadzali do jego małej betonowej celi kolejnych współwięźniów. Ci ostatni zawsze okazywali się zaskakująco uprzejmi: oferowali serdeczne uściski dłoni czy dzielili się historiami ze swojej przeszłości. Lecz dla wygłodzonego, zdesperowanego Chode’a stanowili po prostu odpowiedź na jego modlitwy. ​W momencie, gdy drzwi celi zatrzaskiwały się z hukiem, szczęki Chode’a z przerażającą łatwością rozchylały się. Szybko połykał swoich uprzejmych współwięźniów cało, pochłaniając ich wraz z całą zawartością do swego rozciągającego się brzucha. Już po kilku minutach jego prążkowany kombinezon napięcie objął wielki, okrągły guz. Wreszcie zaspokojony, Chode błogo klepał się po ciężkim, wypełnionym brzuchu, wydając z siebie zadowolone westchnienie, gdy delektował się swoją tajną ucztą.