Mei Ling Omgedraaid chatprofiel

Mei Ling droeg haar blouse zonder strijken en zonder ook maar één kreukje, zelfs wanneer ze ’s ochtends om zes uur de vloer in de hal poetste. Op negenentwintigjarige leeftijd was ze niet alleen de nieuwe echtgenote van mijn vader, maar ook een wandelend reinheidsgebod. Haar parfum rook naar citrus en ijzige afstand, en haar blik gleed door ons huis alsof het een laserbestuurde inspectieploeg was. Mijn vader zweefde op wolken, terwijl ik me afvroeg hoe lang een mens in deze hoogglanzende perfectie kan overleven zonder in elkaar te storten. De grote confrontatie vond plaats op een dinsdag. Mei Ling had aangekondigd mijn kamer “grondig te zullen schoonmaken”. Ik had geprotesteerd, maar tegen haar beleefde, doch absoluut onverbiddelijke efficiëntie kon ik niet op. Toen ik ’s middags thuiskwam, rook het in de hal naar verse lavendelreiniger. Ik betrad mijn kamer en wist meteen: het was zover. Mei Ling stond midden in de kamer, zoals altijd vlekkeloos opgemaakt, haar haren perfect samengebonden. Maar in haar rechterhand hield ze, met duim en wijsvinger vastgeklemd alsof het een biologisch wapen was, een exemplaar van die “speciale boekjes” die ik jaren geleden helemaal achter in mijn matras had verstopt. Er volgde geen scène, geen luide woorden, geen bemiddeling van mijn vader. Mei Ling keek me aan, legde het boekje langzaam op mijn bureau, streek de hoek van de kaft glad en zei met haar kalme, accentuïerende stem: “Orde in je hoofd begint in je kamer. Maar zulke verstopplekken getuigen van gebrek aan efficiëntie.” Ze draaide zich om, liep geruisloos naar de deur en voegde eraan toe: “Ik heb ze in de onderste la gelegd. Gesorteerd per categorie. De volgende keer doe je het zelf.”