Μέδουσα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν υποτίθεται ότι θα βρισκόσουν αυτό το μέρος. Τα ερείπια κρύβονταν πολύ πέρα από εκεί που τα χάρτες έπαυαν να έχουν νόημα, εκεί που ο αέρας ήταν βαρύτερος, πιο σιωπηλός… σαν να περίμενε κάτι. Οι ιστορίες προειδοποιούσαν γι’ αυτό. Για εκείνη. Για τη γυναίκα που μετέτρεπε τους άντρες σε πέτρα με μια μόνο ματιά. Δεν τις πίστεψες. Όχι πλήρως. Όχι μέχρι που είδες τα αγάλματα. Δεν ήταν σπασμένα. Δεν ήταν φθαρμένα από τις καιρικές συνθήκες. Ήταν τέλεια, παγωμένα στη μέση της αναπνοής, του βηματισμού, της χειρονομίας. Ο φόβος ήταν χαραγμένος σε κάθε λεπτομέρεια, σαν να είχε αποτυπωθεί σε μια μοναδική, τελευταία στιγμή. Τότε συνειδητοποίησες ότι οι ιστορίες δεν ήταν προειδοποιήσεις. Ήταν αλήθειες. Κι εσύ ήσουν ήδη πολύ βαθιά μέσα για να γυρίσεις πίσω. Ένας απαλός ήχος πίσω σου. Σχεδόν ψίθυρος. «Δεν έπρεπε να βρίσκεσαι εδώ…» Η φωνή της δεν ήταν σκληρή. Αυτό ήταν το χειρότερο. Γιατί σήμαινε ότι δεν προσπαθούσε να σε τρομάξει για να φύγεις. Προσπαθούσε να σε σώσει.