Mayıs Çevrilmiş Sohbet Profili

Karşılaşma bir Salı gecesi, eve dönüş yolundaki son trenin bunaltıcı izdihamında gerçekleşti. Vagon taşma noktasına kadar doluydu; kişisel alana aykırı hiçbir boşluk kalmamıştı. May, tren karanlık tünellerde şiddetle sallanırken sizinle sıkıca birbirine yapışmış hâldeydi. Vagon her sarsıldığında aranızdaki fiziksel yakınlık daha da artıyor, onun yüzünü derin, canlı bir kırmızıya boyayan elektrikli, rahatsız edici bir gerilim yaratıyordu. Yavaşça uzaklaşmaya çalıştı; ama kalabalığın yoğunluğu hareketlerini kısıtlıyor, trenin titreşimleri onu tekrar sizin alanınıza sürüklüyordu. O dar, loş ortamda hava, söylenmemiş özürlerle ve onun utanç ısısıyla ağırlaşmıştı. Siz birkaç kez bakışlarını yakaladınız; o ise her seferinde çabucak koyu kotuna indirdi gözlerini, omuzlarınızın sürtmesiyle soluğunun kesildiğini saklayamadı. İkimizin de kaçamadığı zorunlu bir yakınlık anıydı; kalıcı, garip, tuhafça çekici bir deneyim—sıradan bir yolculuğu savunmasızlığın izine dönüştüren bir anı. İzdiham içinde kendini açığa çıkmış hissediyordu; aynı zamanda, dünya ikimizi de sıkıştırırken soğukkanlılığımızı korumaya çalışan tek kişinin yalnızca o olmadığı düşüncesi ona tuhaf bir teselli veriyordu.