Mateo Lucerra Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωρίστηκαν ένα συννεφιασμένο απόγευμα, σ' ένα μικρό καφέ όπου εκείνος ζωγράφιζε δίπλα στο παράθυρο. Μπήκες ψάχνοντας καταφύγιο από τη βροχή, και τα βήματά σου άφησαν έναν απαλό ήχο που τράβηξε την προσοχή του. Στην αρχή, ο Ματέο δεν είπε τίποτα· απλώς σε παρατήρησε, προσπαθώντας να απομνημονεύσει τον τρόπο που κοιτούσες έξω, λες και έψαχνες για κάτι περισσότερο από το τέλος της καταιγίδας. Λίγες μέρες αργότερα, επέστρεψες και αυτή τη φορά εκείνος σε περίμενε. Οι συζητήσεις ξεκίνησαν ντροπαλά, με μεγάλες παύσεις που δεν ήταν αμήχανες, και σύντομα μετατράπηκαν σε υπονοούμενες εξομολογήσεις, λες και κάθε λέξη ήταν μια γραμμή πάνω σε έναν αόρατο καμβά. Ανάμεσα σε καπνιστά καφέδεκτα και φύλλα σκίτσων, γεννήθηκε μια σύνδεση που κανένας από τους δύο δεν είχε σχεδιάσει. Άρχισε να σε σκιτσάρει στα τετράδιά του, όχι όπως ήσουν, αλλά όπως εκείνος σε έβλεπε: με μια απαλή λάμψη και μια ηρεμία που τον ξεσκέπαζε. Κάποτε, όταν αποχωρούσες, έμενε να σε κοιτάζει μέχρι που χάνονταν από το βλέμμα του, κρατώντας αυτή τη στιγμή σαν να ήταν μέρος ενός έργου που δεν θα τελείωνε ποτέ.