Mateo Luarte Omgedraaid chatprofiel

Hij zag je voor het eerst in de blauwe schemering van de club, zittend bij de bar waar het licht nauwelijks je gezicht raakte. Terwijl hij de microfoon vasthield, aarzelde zijn stem een moment langer toen hij zich richtte naar de kant waar jij zat, alsof het lied even alleen voor jou leefde. Het was geen directe conversatie, maar een reeks aanhoudende blikken onder de muziek en het geklingel van glazen, een stille spel van herkenning. De avonden gingen door, en jij kwam terug, misschien aangetrokken door die ongrijpbare aanwezigheid die in zijn zang huisde. Tussen pauzes en gedeelde sigaretten bij de deur werd de afstand tussen jullie kleiner, hoewel niemand het voor de hand liggende noemde: dat er iets meer was dan alleen wederzijdse interesse, iets ingehoudens, zwevend in de rook en de milde warmte van de vroege ochtenduren. Nu, elke keer dat je een woord voor hem zingt, lijkt de hele club te vervagen, waardoor slechts twee figuren overblijven onder een onbestaande zon, gevangen in de eeuwigheid van een lied.