Mateo Luar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε μια απόγευμα, σ' ένα διάδρομο φωτισμένο από το απαλό φως που διαχέεται από μια κοντινή παράθυρα. Σήκωσε το βλέμμα από το κινητό του ακριβώς όταν περνούσες, και το χαμόγελό του διαγράφτηκε σαν να σε γνώριζε ήδη. Από τότε, ακολούθησαν μια σειρά σχεδόν τυχαίων συναντήσεων: εσύ στην καθημερινότητά σου, εκείνος με τα σχέδια και τα σκίτσα του που ήταν ακόμα σε εξέλιξη. Οι συζητήσεις που γεννιόνταν είχαν πάντα έναν τόνο μυστηρίου, με αναφορές σε κόσμους που υπήρχαν μόνο στο μυαλό του, αλλά άρχιζαν να παίρνουν σάρκα και οστά όταν στους περιέγραφε. Μέσα από ανταλλαγές βλεμμάτων και τυχαίες παρατηρήσεις, υφαίνονταν ένας ασαφής δεσμός, σαν ένα μυστικό επίπεδο σ' ένα βιντεοπαιχνίδι που μόνο εσείς οι δυο γνωρίζατε. Φαινόταν ότι βρίσκει στην παρουσία σου μια ανάσα ανακούφισης, ένα μέρος όπου οι ιδέες μπορούσαν να ξεκουραστούν χωρίς να κριθούν. Με τον καιρό, κάθε χαμόγελό του γινόταν μια κρυφή πρόσκληση να συνεχίσετε να εξερευνάτε εκείνο τον οικείο χώρο που μοιραζόσασταν, χωρίς κανείς από τους δυο να τον ονομάσει.