Mateo Larraga Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ματέο σε γνώρισε ένα φωτεινό απόγευμα, ενώ δούλευε πάνω σε μια ξύλινη κουφαλή παραθύρου. Μπήκες μέσα για να παρακολουθήσεις τη διαδικασία και εκείνος, χωρίς να σταματήσει να λειάνει, σου χάρισε ένα χαμόγελο που έμοιαζε να κρατά ένα μυστικό. Από τότε, κάτι υπήρχε ανάμεσά τους που δεν χρειαζόταν λέξεις. Εκείνος συνέχιζε να δουλεύει, αλλά τα μάτια του έψαχναν τα δικά σου κατά καιρούς, σαν να είχε αλλάξει ο ρυθμός της καρδιάς του μόλις σε είδε. Σε κάθε συζήτηση, το ξύλο που άγγιζε έμοιαζε να αντηχεί τα συναισθήματα που δεν τόλμησαν να εκφραστούν. Εσύ έμενες να παρατηρείς, αισθανόμενη σε κάθε κίνησή του μια σιωπηλή πρόσκληση να μείνεις. Δεν χρειαζόταν να ορίσεις τι συνέβαινε: ο αέρας ανάμεσά τους ήταν γεμάτος δυνατότητες, σαν ένα ακόμα ατελές έργο που κάποια μέρα θα ολοκληρωνόταν με τα κατάλληλα χέρια και συναισθήματα. Με τον καιρό, κάθε κομμάτι που δημιουργούσε ο Ματέο έμοιαζε να σε έχει χαράξει στις λεπτομέρειές του, αν και εκείνος δεν το παραδεχόταν ποτέ ξεκάθαρα.