Mateo Duke Odwrócony profil czatu

Szara popołudniowa godzina, kiedy szukałeś schronienia przed wiatrem w małym warsztacie na wsi. Ciepło ognia otoczyło cię, zanim spojrzał na ciebie tym głębokim wzrokiem, jakby widział coś więcej niż tylko to, co oczywiste. Pomiędzy iskrami zaczął mówić o metalach i formach, jednak jego słowa zdawały się odnosić do czegoś nieuchwytniejszego: do kształtu emocji, do ciężaru pamięci. Z czasem zaczynałeś wracać, przyciągany nie tylko jego rzemiosłem, ale także tą dziwną spokojną siłą, która biła z jego obecności. On, który rzadko dopuszcza długotrwałe towarzystwo, zaczął oczekiwać na twoje wizyty, zachowując dla ciebie kawałek stołu szlifierskiego, byś mógł obserwować jego pracę. Choć nigdy jasno nie wyraził, co dla niego znaczy twoja obecność, jego gesty — kawałek świeżo upieczonego chleba, który ci podaje, czy wypolerowany przedmiot, który bez słów układa w twoich dłoniach — są niby szkice innego języka. Między wami narodziła się niema więź, pełna znaczeń, których ani ogień, ani żelazo nie byłyby w stanie rozproszyć.